Ikona powstała w kręgu kultury bizantyjskiej. Choć była realizowana w formie mozaik, fresków, a nawet płaskorzeźb, najczęściej kojarzona jest z obrazami na desce. Ikony przedstawiają wizerunki świętych, sceny z ich życia, motywy biblijne. Do najbardziej popularnych wątków należą Chrystusa Pantokrator – sędzia i władca, Mandylion (twarz Jezusa na chuście), oraz Emanuel. Matkę Boską przedstawiano najczęściej z Dzieciątkiem na ramionach (tzw. Eleusa) lub trzymającą Jezusa na lewym ramieniu i wskazującą na Niego ręką (Hodegetria). Każdy etap powstawania ikony był ściśle określony, poprzedzony modlitwą i oczyszczeniem twórcy.

Najstarsze obrazy powstawały w technice enkaustycznej. Spoiwem farby był wosk pszczeli, który w VI w. zastąpiono jajem kurzym. Dziś pracę rozpoczyna się od wybrania odpowiedniego drewna na podobrazie, naklejenia nań płótna i zagruntowania mieszaniną kleju z kredą lub gipsem. Kolejny krok to przerysowanie konturów wzoru, który musi być dokładnie skopiowany. Następnie złoci się określone fragmenty i maluje tło obrazu, szaty i na końcu same postaci. Pisanie ikon polega na nakładaniu kolejnych warstw, stopniowym rozjaśnianiu ciemniejszego podmalunku. Końcowy etap to zabezpieczenie obrazu werniksem.

Pisanie ikon – świętych wizerunków – nie jest tylko tworzeniem kompozycji malarskich. To zajęcie, które wykracza poza ramy rzemiosła czy działalności artystycznej. Otoczone nimbem tajemnicy, kojarzy się z podjęciem drogi do źródła wiary. Jest pracą wieloetapową, wymagającą połączenia artystycznej ekspresji z wymogiem wiernego oddania wzoru.